Gezegenlerin yaşamı, genç yıldızların etrafındaki toz tanelerinin devasa çarpışmalarla birleşmesiyle başlar. Ancak bir gezegenin sonunu tanımlamak, oluşumunu tanımlamaktan çok daha karmaşıktır. Bilim dünyasında bir gezegenin ölümü, ya fiziksel olarak tamamen parçalanması ya da üzerindeki yaşanabilir koşulların kalıcı olarak değişmesi şeklinde kabul ediliyor.
Dünya örneğine bakıldığında, gezegenimizin kaderi doğrudan Güneş’in evrimine bağlı görünüyor. Yaklaşık 5 milyar yıl sonra Güneş’in yakıtını tüketip bir kızıl deve dönüşmesiyle birlikte, Dünya önce okyanuslarının buharlaşmasıyla yaşanmaz hale gelecek, ardından genişleyen Güneş tarafından yutulma veya uzay boşluğuna savrulma tehlikesiyle karşı karşıya kalacak.
Evrenin geneline bakıldığında ise Dünya’nın ömrü aslında oldukça kısa kalıyor. Uzaydaki yıldızların büyük bir kısmını oluşturan kırmızı cüceler, Güneş’ten çok daha yavaş yakıt tükettikleri için trilyonlarca yıl varlıklarını sürdürebiliyor. Bu yıldızların etrafındaki kayalık gezegenler, kendi iç ısılarını ve jeolojik hareketliliklerini on milyarlarca yıl boyunca koruyabiliyorlar.
Bu durum, evrende Dünya’dan çok daha uzun süre “hayatta” kalacak dünyaların var olduğunu kanıtlıyor. Gezegenlerin nihai kaderi ise bazen büyük bir çarpışma, bazen de yörüngeden çıkıp galaksinin derinliklerindeki sonsuz karanlığa savrulmak oluyor. Bir gezegenin varlığına son noktayı koyan asıl gerçek ise evrenin kendi sonunun nasıl geleceğiyle ilgili teorilerde gizli kalmaya devam ediyor.
